Τα εκκολπώματα παχέος εντέρου είναι σακοειδείς προβολές του βλεννογόνου του εντέρου προς τα «έξω» διαμέσου του μυϊκού του τοιχώματος. Οι ασθενείς που έχουν εκκολπώματα μπορεί να έχουν συμπτώματα ή και όχι.
Ως εκκολπωματική νόσο ορίζουμε την ύπαρξη κλινικά σημαντικών συμπτωμάτων λόγω εκκολπωματίτιδας (φλεγμονή εκκολπωμάτων) ή επιπλοκών των εκκολπωμάτων όπως είναι η αιμορραγία που οφείλεται σε αυτά, η τμηματική κολίτιδα (φλεγμονή του εντερικού βλεννογόνου πέριξ των εκκολπωμάτων) ή συμπτώματα χωρίς επιπλοκές.
Η πιθανότητα ύπαρξης τους αυξάνεται με την ηλικία. Μπορεί να ανευρίσκονται οπουδήποτε στο παχύ έντερο, ακόμα και σε ολόκληρη την έκταση του, όμως συχνότερα ανευρίσκονται στο αριστερό κόλον, και κυρίως στο σιγμοειδές.
1) Εκκολπωματίτιδα:
Η εκκολπωματίτιδα, δηλαδή η φλεγμονή των εκκολπωμάτων, μπορεί να είναι ήπια ή πιο σοβαρή με απόστημα , συρίγγιο, εντερική απόφραξη ή και διάτρηση. Για τη διάγνωση της είναι αναγκαίες εξετάσεις αίματος και απεικονιστική εξέταση, υπέρηχος κοιλίας ή αξονική τομογραφία. Για την αντιμετώπιση της είναι αναγκαία αντιβιοτική αγωγή και περιορισμός σίτισης , ενώ ανάλογα με τη σοβαρότητα της μπορεί να χρειαστεί νοσηλεία ή και χειρουργική αντιμετώπιση.
Παράγοντες κινδύνου :
2) Αιμορραγία από εκκολπώματα
Η αιμορραγία που οφείλεται σε εκκολπώματα εμφανίζεται συνήθως σαν οξεία ανώδυνη απώλεια αίματος από το ορθό. Η διάγνωση γίνεται με κολονοσκόπηση. Τις περισσότερες φορές η αιμορραγία είναι αυτοπεριοριζόμενη , δηλαδή σταματάει από μόνη της, ενώ άλλες φορές μπορεί να χρειαστεί να γίνει αιμόσταση με ειδικές τεχνικές κατά την κολονοσκόπηση.
Παράγοντες κινδύνου που έχουν συσχετιστεί με αιμορραγία από εκκολπώματα είναι η λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών, ασπιρίνης και αντιαιμοπεταλιακών/ αντιπηκτικών φαρμάκων.
3) Συμπτωματική εκκολπωματική νόσος χωρίς επιπλοκές
Η νόσος αυτή χαρακτηρίζεται από κοιλιακό πόνο που οφείλεται στα εκκολπώματα χωρίς όμως να αναγνωρίζεται κολίτιδα (φλεγμονή του εντέρου) από την κολονοσκόπηση ή εκκολπωματίτιδα (φλεγμονή των εκκολπωμάτων). Αλλαγή στην κινητικότητα του εντέρου ίσως είναι ένα πιθανό αίτιο του πόνου ή της δυσκοιλιότητας σε αυτούς τους ασθενείς. Δεν είναι πάντα εύκολο να διαχωριστεί από μία υποβόσκουσα εκκολπωματίτιδα ή ευερέθιστο έντερο. Επίσης, κρίση ευερέθιστου εντέρου μπορεί να ακολουθήσει μετά από ένα επεισόδιο εκκολπωματίτιδας.
4) Τμηματική κολίτιδα οφειλόμενη στα εκκολπώματα
Η νόσος αυτή αφορά σε φλεγμονή του βλεννογόνου πέριξ των εκκολπωμάτων, ιδίως σε αριστερό κόλον (σιγμοειδές) ενώ το ορθό είναι φυσιολογικό. Τα συχνότερα συμπτώματα περιλαμβάνουν χρόνια διάρροια, κοιλιακό άλγος (κυρίως αριστερά κάτω) και μερικές φορές ήπια αιματοχεσία. Η διάγνωση τίθεται με κολονοσκόπηση από την ενδοσκοπική εικόνα του βλεννογόνου που είναι ενδεικτική σε συνδυασμό με τις βιοψίες από το τμήμα που πάσχει. Ο ιατρός , ανάλογα με τα συμπτώματα και τη βαρύτητα, χορηγεί αντίστοιχη θεραπεία.
Συνήθως τα εκκολπώματα ανευρίσκονται τυχαία σε κολονοσκόπηση. Άλλες φορές, ανευρίσκονται λόγω των επιπλοκών τους στις εξετάσεις που γίνονται για τα ανάλογα συμπτώματα. Για παράδειγμα σε υπέρηχο ή αξονική κοιλίας.
Καλό είναι να εμπλουτίζεται η διατροφή με φυτικές ίνες (25-35g/μέρα) , όπως φρούτα, λαχανικά, όσπρια, δημητριακά ολικής άλεσης και ξηρούς καρπούς όπως αμύγδαλα . Πολύ σημαντικό είναι κάποιος να παραμένει πολύ καλά ενυδατωμένος με κατανάλωση επαρκούς ποσότητας ύδατος. Στο παρελθόν δίνονταν οδηγίες αποφυγής πολλών τροφών σε ανθρώπους που έχουν εκκολπώματα χωρίς συμπτώματα κάτι που έχει πλέον εγκαταλειφθεί.
Νούμερο ένα στόχος για την πρόληψη εκκολπωματίτιδας είναι η αποφυγή της δυσκοιλιότητας.
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει ο ασθενής πως η διατροφή θα πρέπει να αλλάξει κατά τη διάρκεια κρίσης εκκολπωματίτιδας. Στην περίπτωση αυτή, αφού εκτιμηθεί η σοβαρότητα της κρίσης από γιατρό, θα υποβληθεί στον αναγκαίο εργαστηριακό ή/και απεικονιστικό έλεγχο. Ακολούθως θα δοθούν οδηγίες αντιβίωσης, θα εκτιμηθεί η ανάγκη νοσηλείας αλλά και θα δοθούν συμβουλές ειδικής διατροφής.
Κατά τη διάρκεια κρίσης εκκολπωματίτιδας μπορεί να ζητηθεί από τον ασθενή η κατανάλωση μόνο διαυγών υγρών τις πρώτες ημέρες δηλαδή νερό, τσάι/καφές χωρίς γάλα, σουρωμένος χυμός μήλου/κράνμπερι , διαυγή ενεργειακά ποτά, ζελέ. Επίσης συστήνεται διατροφή με χαμηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες (8-12g/μέρα). Για παράδειγμα, άσπρα ζυμαρικά, ρύζι, ψωμί, λευκά κράκερς (όχι ολικής άλεσης).
Πρόκειται λοιπόν για μια καλοήθη πάθηση που κάποιες φορές μπορεί να έχει επιπλοκές και να ταλαιπωρήσει τον ασθενή. Με την κατάλληλη προσέγγιση και θεραπεία τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Κλείσε ραντεβού για να λύσουμε οποιοδήποτε πεπτικό θέμα σε απασχολεί.